کارکنان نفت و فرهنگیان؛ هر دو خدمتگزار، اما با شرایط کاری متفاوت

به گزارش خبرنگار نفت آنلاین ؛ در روزهای اخیر، مکاتبه‌ای درباره مزایا و پرداختی‌های کارکنان صنعت نفت از سوی برخی رسانه‌های تخصصی این حوزه منتشر شد. هرچند انتشار چنین اسنادی اصولاً اقدامی قابل دفاع نیست، زیرا معمولاً هیچ دستگاه یا سازمانی بخشنامه‌های داخلی مربوط به مزایا و پرداختی کارکنان خود را به صورت عمومی منتشر نمی‌کند و امیدواریم از این پس نیز از انتشار چنین مکاتباتی خودداری شود.

با این حال، آنچه بیش از انتشار این سند قابل تأمل بود، واکنش برخی سایت‌ها و صفحات منتسب به جامعه فرهنگیان بود که با استناد به این مکاتبه، مطالبی علیه کارکنان صنعت نفت منتشر کردند؛ رویکردی که منصفانه به نظر نمی‌رسد.

خطاب به فرهنگیان عزیز باید گفت که هیچ‌کس منکر جایگاه ارزشمند معلمان و نقش بی‌بدیل آنان در تربیت نسل آینده نیست. اما همان‌گونه که انتظار می‌رود مطالبات فرهنگیان با احترام شنیده شود، شایسته است سختی‌ها و شرایط کاری کارکنان صنعت نفت نیز دیده شود.

معلمان عزیز دقت کنید و ببینید از زمان کرونا تا کنون چندماه و چند روز تعطیل بودید؟ تابستان ، برف ، سرما، گرما ، جنگ ، نوروز و ... همیشه به هر بهانه ای در محل کار حضور نداشتید.

اما کارکنان عملیاتی صنعت نفت در تمام شرایط، از گرمای طاقت‌فرسای بیابان‌ها و سکوهای دریایی گرفته تا سرمای زمستان، ایام نوروز، شب یلدا، بحران‌ها، جنگ و حتی روزهایی که بسیاری از ادارات و استان‌های کشور به دلیل شرایط جوی تعطیل بودند، در محل کار خود حضور داشته‌اند تا تولید نفت و گاز متوقف نشود و چرخ اقتصاد کشور به حرکت ادامه دهد. بسیاری از آنان سال‌هاست مهم‌ترین مناسبت‌های خانوادگی، از تولد فرزندان گرفته تا اعیاد و تعطیلات، را دور از خانواده سپری کرده‌اند.

در جریان دو جنگ اخیر نیز این کارکنان نفت بودند که بدون وقفه، مسئولیت حفظ تولید و تأمین انرژی کشور را بر عهده داشتند. اگر تولید نفت و گاز متوقف شود، منابع مالی لازم برای اداره کشور و پرداخت حقوق بسیاری از کارکنان دولت نیز با چالش جدی روبه‌رو خواهد شد.

بنابراین، مطالبه‌گری حق همه اقشار جامعه است؛ اما این مطالبه‌گری نباید با تخریب یا نادیده گرفتن زحمات دیگران همراه باشد. کارکنان صنعت نفت حقوقی فراتر از استحقاق خود دریافت نمی‌کنند؛ بخش مهمی از دریافتی آنان بهای سال‌ها کار در شرایط سخت، دوری از خانواده، خطرپذیری و ازخودگذشتگی برای حفظ جریان تولید و اقتصاد کشور است.